Waarom mijn verhaal op een website?

 

 

Tijdens mijn opname voelde ik een grote afstand tussen mijn vriendinnen.
Zoals je in mijn verhaal kunt lezen heb ik wel met hen gemaild e.d., maar het was desondanks
altijd wel lastig om uit te leggen wat er met me aan de hand was. Ook vond ik het moeilijk om
te delen wat ik in de kliniek allemaal meemaakte; voor mijn gevoel bevond ik mij voor ruim 
een jaar in een hele andere wereld.

 

Zelfbeeld en schaamte
Behalve over mijn opname, vond ik het over het algemeen lastig te praten over mijn problemen.
Toen ik 6 jaar oud was kwam ik voor het eerst in aanraking met de geestelijke gezondheidszorg. Later, 8 jaar om precies te zijn, kwam ik nogmaals met de ggz in aanraking. Ik was 14 jaar en voelde me depressief. Na een aantal gesprekken, bleek dat ik dat daadwerkelijk ook was. Ik voelde me altijd al anders dan anderen, maar als puber werd dat gevoel sterker.
Thuis werd er niet gepraat, dus was het aan het begin erg lastig om dat in therapie - aan een wild vreemde - dat wel ineens te gaan doen.

Vreemde gedragingen hebben zoals zelfbeschadiging, dissociatie, herbelevingen en huilbuien hielpen al niet mee om mezelf nog een leuk persoon te vinden. Ook zonder deze gedragingen had ik namelijk al moeite mezelf een leuk persoon te vinden. Het feit dat ik nu ook nog eens psychisch patiënt was, hielp daar niet aan mee. Ik had dit gedrag niet in de hand en voelde me - waarschijnlijk net als mijn directe omgeving - machteloos.
Ik had het idee dat ik gestoord was,  wat het idee dat ik had versterkte: ik ben niets waard en ik kan er maar beter niet zijn.
Het feit dat mijn vriendinnen het nog met mij uithielden vond ik ook maar gek, maar ik vond wel ontzettend veel steun bij ze. Ze probeerden mij te begrijpen en lieten mij voelen dat zij blij met mij als vriendin waren en mij niet wilden missen.

Buiten sommige docenten en vriendinnen om, hield ik geheim dat ik therapie kreeg omdat ik me er voor schaamde. Zelfs tegen de conciërge zei ik maar dat ik naar de dokter was geweest wanneer ik na mijn afspraak weer op school kwam. Zo'n één keer per week.
"Je moet een briefje van je moeder hebben", was vaak het antwoord, waarna ik uiteindelijk uit moest leggen waarom ik geen moeder- en ook geen briefje had.
Mijn afdelingsleidster (wiens man psychiater bleek te zijn) vond niet dat ik me hoefde te schamen, maar snapte het wel en zorgde ervoor dat ik mij niet meer hoefde te verantwoorden aan de conciërge wanneer ik te laat op school kwam vanwege een therapieafspraak.

 

Zelfstigma

Ik ben verder nooit gepest of openlijk afgewezen vanwege het hebben van psychische problemen; ik had vooral last van zelfstigma:
"Bij zelfstigma geloof je zelf in de heersende vooroordelen of denk je dat mensen vanwege jouw psychische aandoening vooroordelen over je hebben. Mogelijk ga je ervan uit dat andere mensen je gek of onbetrouwbaar vinden of geen contact willen. Door zelfstigma kun je een negatief zelfbeeld ontwikkelen en je eigen herstel in de weg staan."
Bron: http://samensterkzonderstigma.nl/voor-jou/zelfstigma/

 


Taboe

Tegelijkertijd merkte ik toch ook dat leeftijdsgenoten, maar ook volwassenen om mij heen, niet echt praatten over psychische problemen. Op televisie kreeg ik vooral mee dat mensen die psychisch 'gestoord' zijn, in dwangbuizen heen-en-weer wiegen in een inrichting; een gekkenhuis met gewatteerde muren.


"Er heerst nog steeds een groot taboe op psychische aandoeningen. Dat is opvallend als je bedenkt dat bijna de helft van alle Nederlanders tijdens zijn leven er zelf mee te maken krijgt.

De meest gehoorde misvattingen over mensen met een psychische aandoening:
• Ze zijn gewelddadig en gevaarlijk;
• Mensen met een psychische aandoening zijn minder intelligent;
• Hun psychische problemen komen door persoonlijke zwakte;
• Eens ziek betekent altijd ziek.

 

Onwetendheid, verkeerde informatievoorziening en soms ook schrikbeelden in de media versterken de vooroordelen."
Bron: http://samensterkzonderstigma.nl/voor-jou/wat-is-stigma/

 

Toen ik tijdens mijn bijbaantje in de supermarkt een herbeleving kreeg nadat een oudere vrouw bij mijn kassa in elkaar zakte, werd er van mij verwacht dat ik gewoon door zou werken. Op het moment dat ik bevend, stotterend en betraand aan de supermarktmanager probeerde uit te leggen dat ik last had van een posttraumatisch stress stoornis (PTSS) en het dode lichaam van mijn moeder steeds op de grond zag liggen in plaats van de klant, werd er gereageerd met een opgetrokken wenkbrauw en een diepe zucht. "Ga dan maar", zei ze bijna kattig. (We waren die dag onderbezet.)
Naast dat ik het beeld van mijn moeder van mijn netvlies probeerde te krijgen al huilend op de fiets onderweg naar huis, voelde ik me ook schuldig over het 'in de steek laten' van mijn werk. Mijn baas begreep niet wat een PTSS is en waarom ik niet gewoon verder kon werken zoals mijn collega's die het ook hadden zien gebeuren, dus moest ik wel gewoon een enorme aanstelster zijn.


Herinner je je uit het verhaal nog de reactie van de mevrouw op straat aan wie Roos tijdens haar afstemming de weg naar de Kamer van Koophandel vroeg? "Je moet toch niet naar die inrichting, he?!"


Schrijven

Het schrijven met vriendinnen via mail en uiteindelijk ook op een afgeschermde blog, hielp om de afstand tussen ons te verkleinen; ik kon op die manier beter uitleggen wat er aan de hand was dan dat ik het vertelde, dus konden zij mij ook beter begrijpen. Toch werd het schrijven tijdens mijn opname steeds lastiger, omdat er in een voltijd therapie-programma veel tijd en energie gaat zitten. Ook vond ik het steeds moeilijker uit te leggen wat ik allemaal beleefde tijdens zo'n opname (wat nogal veel is).

Uiteindelijk heb ik besloten om tijdens het eerste jaar van mijn opleiding, mijn verhaal te gaan opschrijven en openbaar te maken. Als eerstejaars studente, voelde ik nog steeds een grote afstand tussen mij en mijn leeftijdsgenoten. Ik merkte dat veel dingen rondom psychologie en psychiatrie die voor mij vanzelfsprekend waren (geworden), voor klasgenoten erg indrukwekkend en nieuw waren.
Tegelijkertijd was ik bang om op mijn opleiding te delen dat ik zelf ervaring in de psychiatrie heb, want ik had geen idee hoe daar op gereageerd zou worden door zowel klasgenoten als docenten. Straks zouden ze  nog kenbaar maken dat zij mij in dat geval niet geschikt voor het beroep vinden!!!

Ik haalde hoge cijfers en merkte voor het eerst dat leren mij goed af ging, maar natuurlijk had ervaringskennis daar ook wat mee te maken. Dit gaf mij toch het zelfvertrouwen om mijn opleiding voor te zetten, maar ik voelde nog steeds geen ruimte om mijn ervaringskennis ook met anderen te delen. Geïnspireerd door het lezen het boek van 'PAAZ' van Myrthe van der Meer, kwam ik op het idee om mijn verhaal en publique te brengen met daarbij zoveel mogelijk uitleg, met als doel om het taboe rondom psychiatrie te doorbreken. (Klik op het boek voor meer info over PAAZ.)


Pseudoniem
Overigens schrijf ik niet onder een pseudoniem omdat ik mij nog steeds schaam voor mijn kwetsbaarheden, maar vooral omdat ik nog aan het begin sta van mijn carriere als hulpverlener en ik mijn persoonlijke verhaal niet onlosmakelijk wil verbinden met mijn werk. Ik heb ervoor gekozen een hulpverlenersopleiding te doen en geen opleiding tot ervaringsdeskundige, omdat ik meerdere mensen wil kunnen helpen dan alleen of vooral de mensen in wie ik mijn eigen problemen herken. Ik wil zelf de regie hebben over hoe, waar en wanneer ik mijn ervaringskennis inzet als hulpverlener.

Bovendien geloof ik er in dat je als cliënt alles moet kunnen vertellen in therapie, zonder dat je met je verhaal rekening hoeft te houden met het verhaal van je hulpverlener.



Door mijn eigen verhaal te vertellen hoop ik niet alleen lotgenoten te bereiken, maar ook een buurvrouw, oom, conciërge, buschauffeur, supermarktmanager, kortom; de medemens.
Ik hoop hiermee dat lotgenoten herkenning zullen vinden, maar ook dat het taboe van praten over psychische aandoeningen iets meer doorbroken wordt en dat het stigma in de maatschappij zal worden verminderd.

En verder streef ik ernaar - ondanks de soms beladen thema's - met een flinke dosis (flauwe) humor te schrijven.
Niet alles is zwaar en depressief tijdens zo'n opname. ;-)

 

 

 

Voor meer over stigma zie ook: samensterktegenstigma.nl

Dit verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal; mijn verhaal. In verband met privacy zijn de personages en gebeurtenissen geanonimiseerd en gefictionaliseerd.

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now